اقلیما

خدایا ! به من زیستنی عطا کن که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم ،

و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم ،برای اینکه هر کس آن چنان می میرد که زندگی می کند ،

خدایا چگونه زیستن را به من بیاموز چگونه مردن را خود خواهم آموخت ،

خدایا رحمتی کن که ایمان نان و نام برایم نیاورد ، قدرتم بخش که نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم ، تا از آنهایی باشم که پول دنیا را می گیرند و برای دین کار می کنند، نه از آنهایی که پول دین را می گیرند و برای دنیا کار می کنند.........

حس غریبی _ِ

وقتی دل آدم (به تعبیر سهراب ) به اندازه ی یک ابر می گیره.....

تو را به گرمی یک سیب می کند مانوس !

و عشق تنها عشق مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد

مرا رساند به امکان یک پرنده شدن

و آنگاه که خداوند جهان را و خورشید را و ماه و ستارگان را و تپه ها و کوه ها و جنگل ها و سرانجام مرد را آفرید به آفرینش زن پرداخت:

 "پروردگار گردی ماه ،پیچ و تاب خزندگان ، پیچش پیچک ها ،لرزش و جنبش علف ها ، سستی نی ها، نازکی و لطافت گلها، سبکی برگها، تندی نگاه آهوان ،روشنی پرتو خورشید، اشک ابرهای تیره ،ناپایداری باد،ترس و رمندگی خرگوش ،غرور طاووس ،نرمی کرک ،سختی الماس ،شیرینی عسل ،درندگی ببر، گرمای آتش ،سردی برف ،پرگویی زاغ و صدای کبوتر را یکجا درآمیخت و از آن زن را آفرید و او را به مرد داد.

روزگار مرد سرشار از شادی و خوشبختی شد زیرا اینک وی کسی را داشت که انباز خوشی ها و شادی هایش باشد . با این همه پس از چندی رو به خدا کرد و گفت :

"خداوندا! این موجودی که به من ارزانی داشته ای، زندگی مرا تیره و تار کرده است ، یکسره پر چانگی می کندو جان مرا به لب رسانده ، هرگز مرا تنها نمی گذارد ، توجه دائمی می خواهد ، بیهوده فریاد می کشد و همیشه تنبل است. من آمده ام که او را پس بدهم، چرا که نمی توانم با او زندگی کنم"

خداوند زن را پس گرفت!... هشت روز گذشت .

آنگاه مرد به درگاه خداوند آمد و گفت :"خداوندا ! از روزی که زن رفته ، زندگی من پوچ و تهی شده است . به یاد می آورم که او چگونه با من می رقصید و می خندید و زندگی را سرشار از لذت می ساخت . به یاد میآورم که او چگونه بر من می آویخت ، و آنگاه که خورشید پنهان می شد و تاریکی پیرامون مرا می گرفت ، زندگی من چه آسوده و شیرین می گشت "

خداوند زن را به وی باز پس داد .

یک ماه گذشت ...

دوباره مرد به آستان خداوند آمد وگفت :" پروردگارا ! من نمی توانم او را بشناسم و رفتارش را دریابم ، اما می دانم که او بیش از آنکه مایه ی خوشبختی من باشد ، مایه ی رنج و آزار من است

خداوند پاسخ داد: "به راه خود برو و آنچه نیک است به جای آر."

مرد گفت :" اما من نمی توانم با او زندگی کنم"

خداوند در پاسخ گفت :" بی او هم نمی توانی زندگی کنی "

بیابان "حیرت" بر سر راه انکه از خویشتن عزم سفر کرده است ، هولناک ترین مرحله است.
این که به قفا می نگریم سواد شهری که در ان زندگی می کردیم ،غباری دور گم شده است وبه پیش رو که می نگریم...
 جز شعله ی اشتیاقی که در هر گام دل را به حریقی دیگر می کشد
وجز هاله ی انتظاری که در هر نگاه دورتر میگردد وگنگ تر  هیچ نیست.

 ودر این غار تنها انسان است که میداند با گیاه و حیوان هم خانه است و سرچشمهی همه ی رنجهایش در همین است.
تصادفی نیست که ان "میوه ی ممنوع" را که در بهشت خورد میوه  " درخت بینایی" گفته اند.
میوهای که تا از حلقومش فرو رفت باغ سرسبز و زندگی ارام و سرشار از لذتش در بهشت،غربت خاکی پر از رنج و تنهایی در زمین
       " گشت".
و در این است معنای بی پایان ان حقیقت جاویدی که " هبوط ادم"نام دارد و عصیان ادم.

باران!

چو ابریشمی بر تن خسته ی باغ می نشیند

گوش کن !...

صدای پای خدا را می شنوی؟....

بیرون داره بارون میاد....

                                      هوا محشره....

                                                                 شُکر.

بیا ای خسته خاطر دوست!

ای مانند من دلکنده و غمگین!

من اینجا بس دلم تنگ است

بیا رهتوشه برداریم

قدم در راه بی فرجام بگذاریم...

شده تا حالا فکر کنید که به این دنیا تعلق ندارید؟؟؟؟

آغاز من ، تو بودی و پایان من تویی

آرامش پس از شب توفان من تویی

حتی عجیب نیست، که در اوج شک و شطح

زیباترین بهانه ایمان تویی

احساسهایی از متفاوت میان ماست

آباد از توام من و ، ویران من تویی

آسان نبود گرد همه شهر گشتنم

آنک ، چه سخت یافتم :" انسان " من تویی

پیداست من به شعله تو زنده ام هنوز

در سینه من ، آتش پنهان من تویی

هر صبح ، با طلوع تو بیدار می شوم

رمز طلسم بسته چشمان من تویی

هر چند سرنوشت من و تو ، دوگانگی است

تنهای من ! نهایت عرفان من تویی

سهیل محمودی

خرد انسان در برابر خداوند جهالت است،جهان راه خودرا به سوی نور ادامه می دهد.

&&&

هنگامی که کسی راه خود را انتخاب کرد نباید هراس داشته باشد، باید برای برداشتن گام های غلط شهامت کافی داشته باشد،ناامیدی ها ،شکست ها و دل سردی ها ابزارهایی هستند که خداوند برای نشان دادن راه به کار می گیرد.

&&&

هر روز انسان یک شب تاریک است ، هیچ کس نمی داند چه رخ خواهد داد با وجود این همگان رو به جلوپیش می روند ،چون اعتمادمی کنند،چون ایمان دارند... هرلحظه  ی زندگی عملی حاصل ازایمان است.

به مناسبت "نوروز"،

                           سالروزآفرینش" انسان"

عظمت همواره در انتظار چشمی ست که او را ببیند ،

و خوبی همواره در جستجوی خردی ست که او را بشناسد،

و زیبایی همواره تشنه ی دلی که به او عشق ورزد،

و جبروت نیازمند اراده ای که در برابرش به دلخواه رام گردد،

و غرور در آرزوی عصیان مغروری که بشکندش و سیرابش کند ،

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پرجبروت و مغرور،...

اما کسی نداشت .

پیداست که من از عشق های " بزرگ " سخن می گویم نه از عشق های "شدید ". از نیازی که زاده ی "بی اویی" است نه فقر "بی کسی "

این شعر قشنگ تقدیم شما :

گوش کن جاده صدا میزند از دور قدم های تورا

چشم تو زینت تاریکی نیست .

پلک هارا بتکان کفش به پا کن وبیا

وبیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

ومزامیر شب اندام تورامثل یک قطعه ی آواز به خود جذب کند

پارسایی است در آنجا که تورا خواهد گفت :

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تر است !

امیدوارم چشمان شما همیشه از شور عشق برق بزنه !!!!!!!!!!

بهار خوبی داشته باشید و یادتون  باشه که

مجلس انس و بهار و بحث شعر اندر میان        نستدن جام می از جانان گرانجانی بود !

حافظ میگه من نمیگم.

ضمن تبریک سال نو از حضور فعال شما در وبلاگ سپاسگزارم

امیدوارم سال جدید بیشتر خجالتمون بدید.